Dla odmiany po ostatnich wpisach trochę bardziej przyziemne informacje.

Z technicznego punktu widzenia obraz generowany za pomocą plugin’u AFflame poprzez parametry fraktala spięty jest z separowanymi, zamienionymi na klatki kluczowe basami i treblami. Efekt sam w sobie nie jest oszałamiający ale traktuje to raczej jako sondowanie możliwości i zapoznawanie się z językiem skryptowym After Effect’a genialnie poszerzającym jego możliwości animacyjne.

Już niedługo następnych kilka animacji.

Fractal AF Experiment 2 from Marcin Przybyś on Vimeo.

Muzyka: Aphex Twin - Bucephalus Bouncing Ball

Marcin Przybyś

PS pracuję nad lepszą jakością wizji …

Nie będę ukrywał że obrazy te przenoszą mnie od dawna w świat, który śledzę i podziwiam. W przestrzeń miast i obiektów z pogranicza realności i całkowitej abstrakcji. Świat ten ma jedną spajającą wszystko cechę, zawsze mam wrażenie że pod wierzchnią warstwą dekonstruktywistycznych form wyłaniających się z rozświetlonej nieokreśloną jasnością mgły kryje się coś jeszcze, coś nieopisanie wielkiego i wymykającego się próbom opisania…

Mam nadzieję że następnym razem zobaczę to nieopisane, za którym kryć się będzie znów coś ciekawego…

Więcej prac Bartka Zamarka tu: http://zamarek.digart.pl/

Marcin

…neque porro quisquam est, qui dolorem ipsum quia dolor sit amet, consectetur, adipisci velit, sed quia non numquam eius modi tempora incidunt ut labore et dolore magnam aliquam quaerat voluptatem. Ut enim ad minima veniam, quis nostrum exercitationem ullam corporis suscipit laboriosam, nisi ut aliquid ex ea commodi consequatur? Quis autem vel eum iure reprehenderit qui in ea voluptate velit esse quam nihil molestiae consequatur, vel illum qui dolorem eum fugiat quo voluptas nulla pariatur?”

Co w wolnym tłumaczeniu oznacza: “Nie ma zatem takiego człowieka, który kocha cierpienie samo w sobie, kto by do niego dążył lub chciał go doświadczyć, tylko dlatego, że jest to cierpienie, a dlatego, że czasami zdarzają się takie okoliczności, w których to cierpienie może doprowadzić go do jakiejś wielkiej przyjemności. Dając przykład banalny: któż z nas kiedyś nie podejmował się trudnego wysiłku fizycznego mając na względzie uzyskanie z tego korzyści? Kto ma jakiekolwiek prawo obwiniać człowieka, który wybiera przyjemność nie wiążącą się z przykrymi konsekwencjami, albo tego, kto unika takiego cierpienia, które nie prowadzi do przyjemności?”

Ciekawym jest że nie raz, bo to nie pierwszy znany mi przypadek, tekst ten przedziera się przez wszystkie linie korektorskiej obrony i atakuje bogu ducha winnych odbiorców filozofią cierpienia i przyjemności. Nie dziwi to, kiedy mówimy o pojedynczych egzemplarzach, stronach www gdzie tekst tymczasowy zapodział się chwilowo.  Jednak za każdym razem kiedy widzę wielkonakładowe etykiety, opakowania znanych firm przychodzi mi do głowy jedna myśl. Oby się to nie przytrafiło i nie trzeba było finansować filozofii z własnej kieszeni, czego sobie i Wam życzę.

Marcin

Po raz kolejny potwierdza sie fakt że liczy sie wnętrze a nie powierzchowność. Luminarium w swej zewnętrznej formie przypomina jarmarczny, dmuchany zamek. Nie zachwyca ani formą, ani materiałem. Więc czemu jest taki intrygujący ?

Luminarium to pałac - rzeźba, przeznaczona do zwiedzania. Wchodząc znajdujemy się w sieci korytarzy i sal przykrytych kopułami, możemy położyć się w jednej z nisz, kontemplować grę kolorowych świateł przy relaksacyjnej muzyce. Chodząc boso wśród organicznych kształtów, można poczuć się trochę jak w dziecięcym psychodelicznym śnie, lub na pokładzie kosmicznego statku. Wnętrze otoczone cienką powłoką w zaskakujący sposób przenosi nas w absolutnie inny świat. Mijając śluzę Luminarium odcinamy się od kanciastej rzeczywistości i wpadamy w miękką błogość snu. Czujemy sie jak Alicja po drugiej stronie lustra. Przemierzamy wijące sie korytarze pełne nisz i zakamarków, kopuł i świetlnych kolumn. Z niepokojem myślimy o zewnętrznej kanciastej rzeczywistości…

Gra świateł i kolorów jest całkowicie oparta na naturalnym, dziennym świetle, które przenika przez wielobarwną konstrukcję wykonywaną w całości ręcznie.

Aby zobaczyć inne projekty grupy Architects of Air zapraszamy na stronę http://www.architects-of-air.com

To, co od razu zwróciło naszą uwagę (pomijając sam projekt - o tym za chwilę), to oprawa graficzna prezentacji wybijająca się sporo ponad ogólnie przyjęty standard GJP. Plansze z projektem, model, folder towarzyszący wystawie bardzo nam się podobały. Natomiast musimy ponarzekać trochę na wizualizacje, bo trudno zrozumieć dlaczego tak szlachetny obiekt, jakim jest Narodowe Forum Muzyki został przedstawiony w tak przygnębiający sposób. Płonące miasto, jakaś apokaliptyczna wizja? Niestety tak kojarzy się to czerwono - brązowe niebo i trochę zakłóca to odbiór przedstawianej architektury, jednocześnie przywołuje nostalgiczne wspomnienia Quak’a i jego leveli.

No więc w końcu o architekturze. Pomimo, że projekt nie rzucił nas na kolana, to kiedy próbowaliśmy się w czasie dyskusji do czegoś przyczepić to właściwie nie było do czego, nie wgłębiając się dokładnie w układ funkcjonalny budynku. Bryła i podziały elewacji mają według nas dobre proporcje. Duży plus przyznajemy za drewno na elewacji (HURA! Nie ma płytek z piaskowca!) które stanowi rzadkie odstępstwo od reguły wśród wrocławskiej architektury. Ciekawe jest wyraźne wyróżnienie w bryle (i materiale) samej sali koncertowej. Strefa wejściowa wyraźnie czytelna.

I tu dochodzimy do najlepszej, naszym zdaniem, części projektu - foyer. Minimalistyczne i eleganckie wnętrze w czerni i bieli. Wielka, błyszcząca ściana pokryta corianem, w której odbijają się białe balustrady schodów - to może zagrać, stając się jednym z najlepszych wnętrz budynków użyteczności publicznej we Wrocławiu.

Projekt: Kuryłowicz & Associates

Wyjazd należy zaliczyć bardziej jako rekonesans w nowym rejonie niż konkretne wspinanie, bo było go niecałe półtora dnia. Do w miarę ciekawych przejść zaliczyć można:

• Ząb czasu 6.1 HE
• Plątać każdy może 6.1+ HE
• Plus kilka rozgrzewkowych 5 i 6